Choroba niedokrwienna serca – inaczej choroba wieńcowa powstała na skutek niedotlenienia mięśnia sercowego. Serce otrzymuje zbyt małą ilość tlenu, co przy zwiększonym wysiłku fizycznym objawia się bólem w okolicach mostka. Ból w klatce piersiowej może promieniować do rąk i szyi, może wzmagać się po obfitym posiłku lub być efektem stresu. Niekiedy choroba przebiega bezobjawowo, innym razem atakuje znienacka, powodując np. zawał serca lub zatrzymanie jego akcji, w poszczególnych przypadkach dochodzi do arytmii.

Najczęstszą przyczyną schorzenia jest miażdżyca tętnic (powstała na skutek odkładania się na ściankach tętnic blaszek miażdżycowych – komórek pozbawionych elastyczności z powodu niewystarczającej ilości włókien kolagenowych, za to zawierających duże ilości cholesterolu). Miażdżyca powoduje zwężenie przewodów tętniczych, co utrudnia krążenie, w związku z czym dopływ krwi do serca jest utrudniony. Czynnikami ryzyka są: wiek (choroba dotyka często osoby po 40–stym roku życia, zwłaszcza mężczyzn), wysoki poziom cholesterolu (efekt niewłaściwej diety), palenie tytoniu, mało aktywny tryb życia, menopauza, nadciśnienie tętnicze, cukrzyca. Chorobę niedokrwienną serca można leczyć.
W łagodniejszych przypadkach wystarczy sama farmakoterapia, w innych – konieczne może być udrożnienie tętnic – angioplastyka (poszerzanie naczyń krwionośnych).